یسنا جونم پاش آخ شده

سلام جیگملم

این چند روز گذشته تقریبا همش با نگرانی استرس واسمون گذشته.

عصر چهارشنبه رفتیم خونه بابا جون و دیدیم که خاله ژيلا اینا هم اونجا هستن و تو خیلی خوشحال شدی که حوریه و فاطمه هستن و میتونی باهاشون بازی کنی بعد چند دقیقه فهمیدیم که باباجون و

مامان جون دارن میرن دیدن یکی از آشناهامون که از حج اومده بودن و ما هم تصمیم گرفتیم که بریم و به

حوریه گفتیم زود برمیگردیم تا دوباره شماها بازی کنین

اونجا که رفتیم کلی نی نی بود و تو هر چند دقیقه با یکیشون بازی میکردی و اینقدر خوشحال بودی اصلا ننشستی و همش داشتی این طرف و اونطرف میدویدی و میخندیدی قربونت برم

بعد یک ساعتی برگشتیم خونه باباجون اینا و تو با حوریه مشغول بازی شدی تا وقت شام که شام خوردی و

بعد شام هم که همه مشغول دیدن فیلم بودن داشتی واسه خودت راه میرفتی و بازی میکردی که یک دفعه

افتادی و شروع کردی به گریه کردن خاله عاطی و خاله عارفه سریع اومدن کنارت و بغلت

کردن و آوردنت پیش من.اولش فکر میکردم به خاطر اینکه زیاد راه رفتی و بازی کردی ، خسته شدی و میخوای

به این بهانه گریه کنی و غر بزنی.اما بعد چند دقیقه دیدم که اصلا حاضر نیستی پای چپتو زمین بزاری و راه بری و این نگران کننده بود.آخه تو خیلی آروم راه میرفتی که زمین خوردی و اینجوری شدی.

یعنی پات چی میتونست شده باشه ؟

بقیه در ادامه مطلب........................

همه وقتی که دیدن تو پای چپتو زمین نمیزاری و راه نمیری نگران شدن و بهم گفتن آروم پاتو ماساژ بدم و

حرکتش بدم.اما تو هیچ مشکلی با این کار نداشتی و پات به راحتی حرکت میکرد و توهیچ حالتی درد نداشت.

حتی وقتی پاتو فشار میدادم . اما به محض اینکه می خواستی راه بری نمیتونستی و میگفتی که پام درد میکنه آخ شده و نمیتونم راه برمممممممم خیلی نگران بودم و نمی دونستم که چیکار

کنم . اکثرا  میگفتن که ترسیدی و نمیخوای راه بری و امشب که بخوابی و فردا صبح بیدار شی یادت میره و

راحت راه میری. میگفتن که اگه خدایی نکرده شکسته بود و یا اینکه در رفته بود استخوون پات حتما ورم میکرد

و اصلا نمیزاشت پاشو تکون بدی.

اونشب بغل شدی و رفتیم خونه. به راه پله که رسیدیم گفتی که میخوای خودت بیای بالا و منم خوشحال

شدم و با خودم گفتم که حرف اونا درست بود و تو فقط ترسیده بودی و خداروشکر چیزیت نیست. اما به محض

اینکه پات به زمین رسید ، باز دادت هوا رفت و گفتی که نمیتونم راه برم آخ شدممممممممم. و یه پاتو بالا گرفتی و یه پایی با کمک من از پله ها اومدی بالا. 

با دیدن این کارت مطمئن شدم که یه چیزیت شده، آخه تو عاشق از پله بالا رفتنی اونم به تنهایی و بدون

کمک .اما این دفعه نمیتونستی و ازم کمک خواستی.

بابایی باور نمیکرد که تو درد داری و پات آخ شده، میگفت که داری فیلم در میاری و میخوای خودتو لوس کنی

.اما بعد اینکه فقط نشسته بودی و وسایلی که دوست داشتی را نمیرفتی برداری و همش میگفتی آخ شدم

نمیتونم راه برم ، کم کم باور کرد و نگران شد

اما دیگه دیر وقت بود و هیچ کاری تا فردا صبح نمیتونستیم انجام بدیم.اونشب بخاطر اینکه نمیتونستی راه بری و شیطونی کنی زود لالا کردی و اصلا اذیت نکردی قربونت برم

صبح روز بعد یعنی صبح پنجشنبه بابایی حدودای ساعت ٩ اومد خونه تا ببینه پات چطوره و بهتر شدی یا نه؟

اما تو هنوز لالا بودی و بابایی آروم بیدارت کرد تا ببینیم پات در چه حاله؟ من از آشپزخونه

صدات کردم و گفتم که بیای و غذای کندی را واسش ببری و تو تا اینکه خواستی بلند شی و بیای داد زدی و نشستی و باز گفتی که نمیتونی راه بری و پات درد دارهخیلی نگران شدیم.باید میبردیمت دکتر

بابا مجبور بود برگرده سرکار.منم با باباجون اینا تماس گرفتم و گفتم که بهتر نشدی و میخوام ببرمت دکتر.مامان

جون با هر جا تماس گرفته بود نتونسته بود یه متخصص ارتوپد  پیدا کنه و ازش نوبت بگیره.تماس گرفت و گفت

که آماده ات کنم تا حداقل ببریمت یه دکتر عمومی تا یه عکس از پات بنویسه تا مطمئن شیم که نشکسته پات

رفتیم و دکتر واست عکس نوشت و بماند که تو مطب یه عالمه داد زدی و اونجا را روی سرت گذاشتی.رادیولوژی اول و دومی که رفتیم هر کدوم به دلیلای مختلف و الکی از پات عکس

نگرفتن . به ناچار رفتیم رادیولوژی بیمارستان خصوصی حضرت فاطمه.اونجا قبول کردن

عکس بگیرن و تو باز وقت عکس گرفتن یه عالمه داد زدی و اشک ریختی.آخه میترسیدی و میخواستی فرار کنی و نمیتونستی

بعد گرفتن عکس بابایی تماس گرفت و گفت که همکارش گفته تو بیمارستان باهنر متخصص ارتوپد هستش و

ببرینش اونجا.ما هم مجبوری بردیمت.آخه ما میدونستیم که اورژانس باهنر اصلا پزشکای دلسوزی نداره و واقعا

رسیدگی نمیکنن و اصلا قابل اعتماد نیست. اما بابایی باور نمیکرد و به ناچار رفتیم

اونجا بعد یه عالمه تشریفات اداری و پرونده سازی واست و این طرف و اونطرف رفتن رسیدیم به متخصصشون.

اون هم بدون معاینه و فقط با نگاه کردن به عکس گفت که استخوون پات مو برده و باید گچ بگیریمش و ما رو فرستاد اتاق گچ گیریهمون موقع بابایی هم رسید.بیچاره از

نگرانی مرخصی گرفته بود و اومد.

تو اتاق گچ گیری مسئول اونجا بعد یه نگاه طولانی به عکس گفت که پات شکسته و اشتباها به ما گفتن که مو برده همهمون داشتیم از ناراحتی دق میکردیم.آخه مگه میشه؟هر کسی اینجا یه حرفی

میزنه چرا؟ در ضمن گفت که چون بچه ای و پات را موقع گچ گیری تکون میدی ممکنه

کلا استخونش جدا شه از هم و کاملا دو تیکه شه.و گفت که اصلا مسئولیتشو قبول نمیکنه و همه چی پای خودمونه.دیگه داشتم از عصبانیت منفجر میشدمبغلت کردیم و از اتاق

اومدیم بیرون.همه نظرمون این بود که گچ نگیریم و بریم.و همین کار را هم کردیم .

همون موقع زن عموی من تماس گرفت و گفت و که بعد مشورت با خواهر خاله زیور (پرستارن ایشون) گفتن

که اصلا به حرف دکترای اونجا اعتماد نکنین و عصر ببرینش پیش دکتر صادقی فر تو کلینیک تخصصی بعثت.

( دکتر صادقی فر متخصص ارتوپد).ما هم رفتیم اونجا و واسه عصر نوبت گرفتیم و برگشتیم خونه بابا جون.

زن عمو همچنین سفارش کرده بودن که حتما پاتو تو آب نمک گرم ماساژ بدیم و بعد پماد دیکلوفناک بزنیم  و با

باند کشی ببندیم تا ببریمت دکتر

ما هم همین کار را کردیم و تو بعد بستن باند کشی روی پات آروم پا شدی و شروع کردی به راه رفتن.البته

کاملا میلنگیدی و درست نمیتونستی راه بری اما باز بهتر از قبل بود.عصر با بابایی و مامان جون رفتیم پیش دکتر صادقی فر و تو طبق معمول با دیدن دکتر شروع کردی به گریه کردن

دکتر معاینه کرد پاتو کاملا و گفت که نه شکستگی داره نه مو برده نه مشکل دیگه ای هستش فقط احتمالا کوفته شده  گفت که چند روزی استراحت کنه خوب میشه و مشکلش حل میشه.خدا انگار دنیا را بهم داده بود.خیلی خوشحال بودم و خدارو شکر کردم.

هنوز هم که هنوزه بعد سه روز میلنگی و راه میری اما خیلی کمتر از روز اول لنگ میزنی.

امیدوارم زود خوب شی و راحت بتونی مثل قبل راه بری عشق کوچولوی من